Αν κάποιος τολμούσε να μετρήσει την πολιτική σήψη με τον αριθμό των σκανδάλων και των παραιτήσεων στελεχών (κυβερνητικών και μη) «υπό προθεσμία», η επταετία της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα καταλάμβανε μια θέση στα βιβλία Guinness.
Σαράντα τρία στελέχη έχουν δει την πόρτα της εξόδου, όχι από ευθιξία, όχι από πολιτική τσίπα, αλλά γιατί ενεπλάκησαν σε σκάνδαλα, καταρρίπτοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ της Μεταπολίτευσης από το 1974 και μετά.
Η κυβέρνηση που κατέβηκε στον πολιτικό στίβο με το λάβαρο της δήθεν «αριστείας» και του «επιτελικού κράτους» κατέληξε να λειτουργεί ως ένα σύστημα εξουσίας όπου η αλαζονεία συναντά την ατιμωρησία και τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμούς πολυβόλου.
Το γαϊτανάκι της ντροπής δεν έχει τελειωμό, σημαδεύοντας κάθε υπουργείο και κάθε τομέα της δημόσιας ζωής.
Τα σκάνδαλα μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε έξι μεγάλες κατηγορίες:
Από τις πρώτες μέρες με τα ανύπαρκτα πτυχία και τα διορισμένα φυντάνια, μέχρι τις ομαδικές εξόδους υπουργών και υφυπουργών που παρέσυρε η καταιγίδα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τις αγροτικές επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Άλλοι έφυγαν γιατί πιάστηκαν να μοιράζουν λεφτά σε ημέτερους, άλλοι γιατί τα σκάνδαλα των απευθείας αναθέσεων και των φωτογραφικών διαγωνισμών έγιναν τόσο φανερά που ούτε το Μαξίμου μπορούσε πια να τα κρύψει κάτω από το χαλί, και άλλοι γιατί οι κυνικές τους δηλώσεις προκάλεσαν την οργή ενός ολόκληρου λαού πάνω στα αποκαΐδια των εθνικών και οικονομικών τραγωδιών.
Το πιο εξοργιστικό σε αυτό το ατέλειωτο πανηγύρι της διαφθοράς δεν είναι τόσο ο αριθμός των σαράντα τριών παραιτήσεων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την κοινή λογική.
Κάθε φορά που ένα γαλάζιο στέλεχος πιάνεται στα πράσα, η επικοινωνιακή μηχανή του Μαξίμου στήνει το ίδιο άθλιο θέατρο: Χαρακτηρίζουν την εκδίωξη «ευγενική παραίτηση για προσωπικούς λόγους», τους προστατεύουν από τη λογοδοσία και, το κυριότερο, τους περιμένουν στον πάγκο για να τους ξανανακυκλώσουν στον επόμενο ανασχηματισμό.
Στα πενήντα χρόνια της Μεταπολίτευσης, οι πολιτικοί πλήρωναν τις πράξεις τους με οριστικό πολιτικό αφανισμό.
Αυτό δεν ισχύει πια.
Μεταξύ των υποθέσεων που σημάδεψαν την περίοδο περιλαμβάνονται:
Το σκάνδαλο των προγραμμάτων τηλεκατάρτισης («Σκόιλ Ελικικού», 2020).
Η σύμβαση τηλεκπαίδευσης με τη Cisco – Webex (2020–2021).
Η υπόθεση των υποκλοπών (Predator και ΕΥΠ, 2022).
Η τραγωδία των Τεμπών (2023) και η σύμβαση 717 της ΕΡΓΟΣΕ.
Η διαρροή στοιχείων αποδήμων (υπόθεση Ασημακοπούλου, 2024).
Οι υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ (από 2025), με διαδοχικές παραιτήσεις.
Οι απευθείας αναθέσεις, η λίστα Πέτσα και η διαχείριση δημοσίων πόρων.
Υποθέσεις προσώπων και αξιοκρατίας (πλαστά πτυχία, διορισμοί, ασυμβίβαστα).
Ανάμεσα στους 43 περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων: Λάζαρος Τσαβδαρίδης (2026), Κώστας Τσιάρας, Γιάννης Κεφαλογιάννης, Μάκης Βορίδης, Τάσος Χατζηβασιλείου, Λευτέρης Αυγενάκης, Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, Κώστας Αχ. Καραμανλής (Τέμπη), Γρηγόρης Δημητριάδης και Παναγιώτης Κοντολέων (υποκλοπές), Ανδρέας Πάτσης, Αντώνης Διαματάρης (2019) και δεκάδες ακόμη υπουργοί, υφυπουργοί, βουλευτές και στελέχη που αποχώρησαν υπό το βάρος ερευνών, καταγγελιών ή δημόσιας οργής.
Πάντως τα όσα συμβαίνουν αποτελούν μομφή και για την πλειοψηφία των ΜΜΕ, γιατί με τόσα σκάνδαλα καμία κυβέρνηση δεν θα διατηρούνταν στην εξουσία αν είχε την υποστήριξή τους ή την ανοχή τους.
