Η ελληνική κυβέρνηση φέρει την απόλυτη ευθύνη για την αναγνώριση του τουρκολιβυκού Μνημονίου από την Γαλλία και ας προσποιείται ότι αυτή δεν προκαλεί… έννομα αποτελέσματα και τετελεσμένα γεγονότα.
Πρόκειται για μία ήττα μεγαλύτερη ακόμα και από αυτή των Ιμίων που ήταν αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης Σημίτη το 1996.
Η Γαλλία προχώρησε σε επίσημη γραπτή ενημέρωση-αίτηση διέλευσης προς την Τουρκία του γαλλικού ερευνητικού πλοίου «Abeille Marengo», αναγνωρίζοντας στην πράξη ρόλο κυριαρχία της Άγκυρας εντός της περιοχής του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, κάτι που φυσικά καταπατά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Ήταν απαίτηση της Άγκυρας, διατυπωμένη από το τουρκικό ΥΠΕΞ, η αίτηση διέλευσης να είναι γραπτή!
Και όλα αυτά, την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση έχει δαπανήσει περισσότερα από 8 δισεκατομμύρια ευρώ σε γαλλικούς εξοπλισμούς (μαχητικά Rafale και φρεγάτες FDI), υπογράφοντας υποτίθεται στρατηγικές συμφωνίες αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής.
Μπροστά στο μέγεθος του σκανδάλου και μετά τη σεισμική αποκάλυψη της περασμένης Παρασκευής από το pronews.gr, το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών δεν μπορούσαν πλέον να κρατήσουν το ζήτημα κρυφό.
Το πλέον εξοργιστικό και νομικά επιβαρυντικό στοιχείο είναι ότι η επικοινωνία δεν περιορίστηκε σε επίπεδο τεχνικών εταιρειών, αλλά πραγματοποιήθηκε απευθείας από το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών μέσω επίσημης ρηματικής διακοίνωσης προς την Άγκυρα.
Η επιλογή αυτή προσδίδει απόλυτη θεσμική βαρύτητα στην κίνηση, καθώς όταν το ίδιο το Quai d’Orsay αποστέλλει διακοίνωση στην Τουρκία για θαλάσσιες έρευνες, αναγνωρίζει ευθέως και de facto τουρκική υφαλοκρηπίδα και δικαιοδοσία στην περιοχή.
Από τη στιγμή λοιπόν που η Ελλάδα είναι ο έτερος εταίρος στο σχήμα του Great Sea Interconnector, είναι η μοναδική υπεύθυνη για αυτό που συνέβη και είναι επίσης υπόλογη για τις συνέπειες της πράξης της Γαλλίας.
Η χώρα μας κατέχει το 33% του σχήματος (το υπόλοιπο ανήκει στην Κύπρο) και αφού η γαλλική πλευρά προέβη σε ενέργεια που ουσιαστικά ανοίγει τον δρόμο για αναγνώριση των τουρκικών αξιώσεων, είναι συνυπεύθυνη.
Τα επιχειρήματα του τύπου «εμάς δεν μας ρώτησαν» που κυκλοφορούν (πάντα με «διαρροές») από την κυβέρνηση αποτελούν ’«πιθηκισμούς» και είναι τακτικές στρουθοκαμηλισμού.
Η Γαλλία πήρε τον ρόλο που εμείς της δώσαμε. Η κυβέρνηση επιχειρεί μία διπλωματική «ντρίπλα», ενώ πρόκειται για την παράδοση μίας τεράστιας θαλάσσιας έκτασης και των εθνικών δικαιωμάτων της χώρας.
Τυπικά αναγνωρίστηκε το τουρκολιβυκό Μνημόνιο, απομονώνοντας το Καστελόριζο και το σύμπλεγμα της Μεγίστης και επιτρέποντας στην Τουρκία να «αποκτήσει» ΑΟΖ-«σφήνα» ανάμεσα σε Ελλάδα και Κύπρο.
Είναι η πρώτη φορά που αναγνωρίζεται από ελληνικό κρατικό φορέα ότι χρειαζόμαστε άδεια για να προσεγγίσουμε σε αυτή την περιοχή!
Πρόκειται κυριολεκτικά για νέα «Ίμια».
Η εμμονή στην υλοποίηση του καλωδίου, παρά το υπέρογκο κόστος και τις γεωπολιτικές συνέπειες, μετατρέπεται σε στρατηγική ήττα.
Η Αθήνα αποδέχεται de facto ένα καθεστώς όπου η παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο εξαρτάται από τρίτους, θυσιάζοντας την δυνητική της ΑΟΖ και την εξ’ορισμού πραγματική της υφαλοκρηπίδα, στο όνομα ενός έργου που ήδη βαραίνει τον Έλληνα φορολογούμενο με δισεκατομμύρια ευρώ.
