Στο «κόκκινο» βρίσκεται η στρατιωτική ετοιμότητα στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, καθώς οι κινήσεις ασφαλείας της Μόσχας στη Βαλτική επαναφέρουν στην πρώτη γραμμή το πιο επικίνδυνο γεωστρατηγικό σημείο της Ευρώπης: το περίφημο «Κενό του Σουβάλκι» (Suwałki Gap) ή «διάδρομο» και την Εσθονία.
Την ίδια στιγμή, νέο κύμα ανησυχίας προκαλεί η αιφνιδιαστική εντολή της ρωσικής υπηρεσίας ασφαλείας FSB για επιβολή νυχτερινής απαγόρευσης κυκλοφορίας στη μεθοριακή ζώνη απέναντι από την πόλη Νάρβα, στα σύνορα με την Εσθονία, μέτρο που θα ισχύσει τουλάχιστον έως τις 26 Σεπτεμβρίου.
Το «τρωτό σημείο» της Συμμαχίας: Γιατί τρέμουν το Σουβάλκι
Το «Κενό του Σουβάλκι» -μια στενή χερσαία λωρίδα μήκους περίπου 80-100 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων Πολωνίας και Λιθουανίας- θεωρείται ιστορικά ως ο αδύναμος κρίκος του ΝΑΤΟ:
Βρίσκεται «σφηνωμένο» ανάμεσα στον βαριά εξοπλισμένο ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ στα δυτικά και τη Λευκορωσία στα ανατολικά.
Αποτελεί τη μοναδική οδική και σιδηροδρομική αρτηρία που συνδέει τις χώρες της Βαλτικής (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία) με την υπόλοιπη Ευρώπη και το κύριο σώμα του ΝΑΤΟ. Σε περίπτωση εμπλοκής, ένα ρωσικό πλήγμα ή αποκοπή του διαδρόμου θα απομόνωνε πλήρως τις βαλτικές δημοκρατίες από χερσαίες ενισχύσεις.
Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, η Πολωνία υλοποιεί το γιγαντιαίο πρόγραμμα οχυρώσεων «East Shield» (Tarcza Wschód), θωρακίζοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα συνόρων με αντιαρματικά κωλύματα, αισθητήρες και αντί-drone υποδομές, ενώ η Λιθουανία αναπτύσσει νέα πεδία εκπαίδευσης στην περιοχή Kapčiamiestis. Παράλληλα, πολυεθνικές νατοϊκές ταξιαρχίες υπό αμερικανική ηγεσία βρίσκονται σε διαρκή επιφυλακή στην ευρύτερη ζώνη (Bemowo Piskie).
Παρότι η ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας άλλαξε δραστικά τις ισορροπίες, μετατρέποντας τη Βαλτική σε νατοϊκή «λίμνη» και ανοίγοντας νέες θαλάσσιες και αεροπορικές οδούς ανεφοδιασμού, το Σουβάλκι παραμένει η βασική χερσαία αρτηρία που παρακολουθούν με αγωνία όλα τα επιτελεία.
Ο ανεφοδιασμός του Καλίνινγκραντ
Σε καιρό ειρήνης, ο χερσαίος ανεφοδιασμός του Καλίνινγκραντ (σιδηροδρομικώς και οδικώς) από τη Ρωσία γίνεται μέσω Λευκορωσίας και μετά μέσω Λιθουανίας (από τη γραμμή Μινσκ – Βίλνιους – Καλίνινγκραντ), υπό ειδικές συμφωνίες διέλευσης transit με την ΕΕ και τη Λιθουανία, και όχι μέσα από το Σουβάλκι.
Η Ρωσία ανεφοδιάζει το Καλίνινγκραντ κυρίως από τη Βαλτική Θάλασσα (ακτοπλοϊκές γραμμές από την Αγία Πετρούπολη / Ουστ-Λούγκα) και μέσω διεθνούς εναέριου χώρου πάνω από τη Βαλτική.
Το Σουβάλκι είναι η συντομότερη ευθεία γραμμή (περίπου 65-100 χλμ.) που ενώνει τη Λευκορωσία με το Καλίνινγκραντ. Σε περίπτωση σύγκρουσης, ο φόβος του ΝΑΤΟ είναι ότι η Ρωσία θα επιδιώξει να κόψει αυτή τη λωρίδα, ενώνοντας τα στρατεύματά της από τη Λευκορωσία με τις δυνάμεις της στο Καλίνινγκραντ.
Αν το έκανε αυτό, δεν θα εξασφάλιζε απλώς μια χερσαία ένωση με τον θύλακά της, αλλά ταυτόχρονα θα απέκοπτε πλήρως τη μόνη χερσαία σύνδεση του ΝΑΤΟ με τις τρεις χώρες της Βαλτικής.
Η παράλληλη απόφαση της FSB να κλείσει τη μεθοριακή ζώνη απέναντι από την εσθονική Νάρβα μετά τη δύση του ηλίου εντείνει τις υποψίες για μετακινήσεις ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων υπό την κάλυψη του σκότους, συντελώντας στο γενικότερο κλίμα αντι-ρωσικής υστερίας που συντηρούν οι Ευρωπαϊκές χώρες το τελευταίο διάστημα.
Η συγκυρία συνθέτει ένα σκηνικό αυξημένης πίεσης κατά μήκος όλων των βαλτικών συνόρων, επιβεβαιώνοντας πως η βορειοανατολική Ευρώπη παραμένει σε τεντωμένο σχοινί.
